O inverno en Ourense

O inverno en Ourense

As árbores fican espidas na Auria

E os ríos encherse han de vida

Coas chuvias, coas friaxes, coas neboas

Que traen o inverno carbal

Xuntando as familias nas casas.

Paisaxes grises e brancas

Tempo de emigración para as aves

Os nosos xa se foron co vento negro da fame

E millo verde da espranza descansa nos corazóns

Descansa a terra no inverno

E coma sempre morre a flor.

Se digo inverno sen chuvias

Se penso en Ourense sen neboas

Digo e penso o que non é

Penso e digo o que non son.

A Auria é pedra mollada

Xentes do interior

Fortes ante os ventos tolos

Firmes, xuntos a unha mesma voz

Voz do pensamento galego

Do Prisciliano que abre as mentes

Do Xosé Anxel Valente poeta

Do Marcos Valcarcel historiador

Voz galega engaiolante doce fala e nobre ser

Que coma espidos pensamentos,

coma árbores valeiradas das súas follas

moitos quixeron afogar

e sempre resucita das cinzas,

grazas ao seu falar

das xentes nas aldeas

nos invernos,

nas lareiras

no fogar de Breogan.

                                                                       Poesía de Carnicero do libro
                                                                  Ourense Catro estacións